Maatwerk

7 april

Hoi An is de kleermakershoofdstad van Vietnam, er zitten er zo'n vierhonderd. Wij komen in het stadje aan met de nachtbus, vinden een hotel en laten ons vervolgens bij Kimmy de maat nemen voor een colbert. Daarna een stof en een voering uitzoeken - zo langzamerhand begin ik vrouwen te begrijpen.

Ik vraag om zijde, maar dat blijkt uitsluitend geschikt voor het uitgaanscircuit. De verkoper adviseert me een combinate van wol en een weinig zijde. We kiezen een kleur, een voering, knopen, stiksels, een model - dat kan hier allemaal voor honderd dollar.

Een dag later gaan we passen, waarna nog van alles aangepast moet worden. Pas na de derde passing wordt het jasje definitief afgewerkt en betaald.

Het is een mooie bedrijfstak, al was het alleen maar omdat allerlei getatoëerde Engelsen die nooit verder komen dan een t-shirt zich nu massaal een compleet maatpak laten aanmeten. Tja, als iedereen het dan doet...

Mijn colbertje is klaar. Alleen het stiksel van twee knopen klopt nog niet, maar dat herstelt een naaister ter plekke. Ik sta mezelf in m'n nieuwe maatcolbert in de spiegel te bekijken. Een moment dat in de categorie 'Eerste keren' hoog scoort.

We laten de jasjes opsturen.