10 april
Voordat ik ergens aan kan denken, heeft Olivier het al geboekt. Zoals de motorrijders van Easy Rider die ons van Hoi An naar Hue brengen. Flarden film en bijbehorende muziek komen voorbij.
Na tien minuten begrijp ik dat ik de bestuurder niet angstvallig hoef vast te houden, maar dat ik met losse handen van snelheid en landschap kan genieten. Met de wind in m'n haar, heerlijk. We rijden langs de kust en door bergen. We stoppen bij mooie uitzichten, tempels, een oude marmergroeve en een visrestaurant. Of als mijn motorrijder een sigaret wil roken.
Dat visrestaurant is trouwens geweldig. Als je er binnenloopt, ben je blij dat je geen vis bent. De vissen zwemmen daar rond in allerlei bakken, wachtend om te worden opgegeten. Verser kun je het niet hebben.
We worden in Hue afgezet bij Midtown Hotel, een viersterrenhotel dat Olivier met flinke korting heeft weten te boeken.
In alle voormalige communistische landen willen alle chauffeurs altijd rookpauzes inlassen (de befaamde Russische perekoer, jou welbekend). Dat is een van de verworvenheden van de communistische heilstaat. Het onvervreemdbare recht op de rookpauze. Als je daarna maar weer met verdubbelde inzet verder werkt voor de lichtende toekomst.
BeantwoordenVerwijderenGa je ook nog zélf motorrijden? Of ga je ook nog zélf roken?
BeantwoordenVerwijderenJe opmerking over de vissen in het visrestaurant deed me denken aan de scène in Monty Python's Meaning Of Life. Ik weet echter de strekking er niet meer van. Mooie aanleiding om nog even op Youtube te gaan snuffelen.