10 april
Voordat ik ergens aan kan denken, heeft Olivier het al geboekt. Zoals de motorrijders van Easy Rider die ons van Hoi An naar Hue brengen. Flarden film en bijbehorende muziek komen voorbij.
Na tien minuten begrijp ik dat ik de bestuurder niet angstvallig hoef vast te houden, maar dat ik met losse handen van snelheid en landschap kan genieten. Met de wind in m'n haar, heerlijk. We rijden langs de kust en door bergen. We stoppen bij mooie uitzichten, tempels, een oude marmergroeve en een visrestaurant. Of als mijn motorrijder een sigaret wil roken.
Dat visrestaurant is trouwens geweldig. Als je er binnenloopt, ben je blij dat je geen vis bent. De vissen zwemmen daar rond in allerlei bakken, wachtend om te worden opgegeten. Verser kun je het niet hebben.
We worden in Hue afgezet bij Midtown Hotel, een viersterrenhotel dat Olivier met flinke korting heeft weten te boeken.
dinsdag 12 april 2016
maandag 11 april 2016
Kookles
9 april
Inschrijven voor een kookklasje in Hoi An ís simpel. De receptionist regelt telefonisch de cursus van jouw voorkeur en een dag later word je opgehaald. Olivier gaat liever naar het strand, dus zit ik met drie stelletjes en een gids in een busje. We gaan naar een markt waar we beginnen met een les warenkennis. Drie verschillende soorten basilicum, twee soorten mint, het luistert allemaal erg nauw.
Na de markt stappen we in een bootje dat ons naar de lesruimte brengt. Met een busje kom je er ook, maar zo'n boottrip maakt de dag extra aantrekkelijk, moet iemand gedacht hebben. Zelf begin ik het liefst zo snel mogelijk met koken, maar het varen houdt helaas niet op. Na een tijdje moet het gezelschap overstappen op twee gereed liggende roeiboten. Terwijl ik aan boord tracht te gaan, blijft mijn rechterslipper ergens haken. Ik krijg mijn voet niet op tijd los en val over de volle breedte van de boot plat op m'n plaat, op z'n Haags gezegd.
Het blijft bij wat blauwe plekken en schaafwonden, die later wel alle moederinstincten bij de chefkok losmaken. Zij omhelst me en voorziet mijn wonden van jodium en pleisters.
De kookles zelf is een echte inwijding in de Vietnamese keuken. Zoveel smaken, zoveel nuances - tijdens het naar binnen werken van een van de gerechten ben ik verbaasd dat ik het zelf heb toebereid.
Inschrijven voor een kookklasje in Hoi An ís simpel. De receptionist regelt telefonisch de cursus van jouw voorkeur en een dag later word je opgehaald. Olivier gaat liever naar het strand, dus zit ik met drie stelletjes en een gids in een busje. We gaan naar een markt waar we beginnen met een les warenkennis. Drie verschillende soorten basilicum, twee soorten mint, het luistert allemaal erg nauw.
Na de markt stappen we in een bootje dat ons naar de lesruimte brengt. Met een busje kom je er ook, maar zo'n boottrip maakt de dag extra aantrekkelijk, moet iemand gedacht hebben. Zelf begin ik het liefst zo snel mogelijk met koken, maar het varen houdt helaas niet op. Na een tijdje moet het gezelschap overstappen op twee gereed liggende roeiboten. Terwijl ik aan boord tracht te gaan, blijft mijn rechterslipper ergens haken. Ik krijg mijn voet niet op tijd los en val over de volle breedte van de boot plat op m'n plaat, op z'n Haags gezegd.
Het blijft bij wat blauwe plekken en schaafwonden, die later wel alle moederinstincten bij de chefkok losmaken. Zij omhelst me en voorziet mijn wonden van jodium en pleisters.
De kookles zelf is een echte inwijding in de Vietnamese keuken. Zoveel smaken, zoveel nuances - tijdens het naar binnen werken van een van de gerechten ben ik verbaasd dat ik het zelf heb toebereid.
Maatwerk
7 april
Hoi An is de kleermakershoofdstad van Vietnam, er zitten er zo'n vierhonderd. Wij komen in het stadje aan met de nachtbus, vinden een hotel en laten ons vervolgens bij Kimmy de maat nemen voor een colbert. Daarna een stof en een voering uitzoeken - zo langzamerhand begin ik vrouwen te begrijpen.
Ik vraag om zijde, maar dat blijkt uitsluitend geschikt voor het uitgaanscircuit. De verkoper adviseert me een combinate van wol en een weinig zijde. We kiezen een kleur, een voering, knopen, stiksels, een model - dat kan hier allemaal voor honderd dollar.
Een dag later gaan we passen, waarna nog van alles aangepast moet worden. Pas na de derde passing wordt het jasje definitief afgewerkt en betaald.
Het is een mooie bedrijfstak, al was het alleen maar omdat allerlei getatoëerde Engelsen die nooit verder komen dan een t-shirt zich nu massaal een compleet maatpak laten aanmeten. Tja, als iedereen het dan doet...
Mijn colbertje is klaar. Alleen het stiksel van twee knopen klopt nog niet, maar dat herstelt een naaister ter plekke. Ik sta mezelf in m'n nieuwe maatcolbert in de spiegel te bekijken. Een moment dat in de categorie 'Eerste keren' hoog scoort.
We laten de jasjes opsturen.
Hoi An is de kleermakershoofdstad van Vietnam, er zitten er zo'n vierhonderd. Wij komen in het stadje aan met de nachtbus, vinden een hotel en laten ons vervolgens bij Kimmy de maat nemen voor een colbert. Daarna een stof en een voering uitzoeken - zo langzamerhand begin ik vrouwen te begrijpen.
Ik vraag om zijde, maar dat blijkt uitsluitend geschikt voor het uitgaanscircuit. De verkoper adviseert me een combinate van wol en een weinig zijde. We kiezen een kleur, een voering, knopen, stiksels, een model - dat kan hier allemaal voor honderd dollar.
Een dag later gaan we passen, waarna nog van alles aangepast moet worden. Pas na de derde passing wordt het jasje definitief afgewerkt en betaald.
Het is een mooie bedrijfstak, al was het alleen maar omdat allerlei getatoëerde Engelsen die nooit verder komen dan een t-shirt zich nu massaal een compleet maatpak laten aanmeten. Tja, als iedereen het dan doet...
Mijn colbertje is klaar. Alleen het stiksel van twee knopen klopt nog niet, maar dat herstelt een naaister ter plekke. Ik sta mezelf in m'n nieuwe maatcolbert in de spiegel te bekijken. Een moment dat in de categorie 'Eerste keren' hoog scoort.
We laten de jasjes opsturen.
Aan zee
5 april
Hoewel ik 'zonaanbidder' een van de raarste Nederlandse woorden vind, zit ik nu toch aan een strand van zon en zee te genieten. Ik heb vandaag zelfs gezwommen. Want eigenlijk is alles hier in Doc Let geweldig.
Dat geldt trouwens niet voor de hier zojuist gearriveerde Russen. Aan hen hadden we gehoopt te ontsnappen. Ben je weleens in Nha Trang geweest? Blijf er weg.
Ons vliegtuig landde er en we reisden onmiddellijk door. Het stadje is volledig ingenomen door de wereldwijd beruchte Russische strandgangers. Massaal chagrijnig recreërend volk om je heen, dat gaat ten koste van je humeur. Hier in Paradise Beach Resort valt het vooralsnog mee met Russen.
De eigenaar hier is een Fransman van negentig die als een verlicht despoot zijn domein bestiert. Niemand is veilig voor zijn uitvallen, personeel noch klanten. Toen ik mijn bergschoenen had aangedaan voor een wandeling naar een belendend vissersdorp, barstte hij uit in hoongelach. "Wat heb jij nou weer aan? Dat zijn schoenen voor de Himalaya. Jij bent echt een slechte toerist."
Hoewel ik 'zonaanbidder' een van de raarste Nederlandse woorden vind, zit ik nu toch aan een strand van zon en zee te genieten. Ik heb vandaag zelfs gezwommen. Want eigenlijk is alles hier in Doc Let geweldig.
Dat geldt trouwens niet voor de hier zojuist gearriveerde Russen. Aan hen hadden we gehoopt te ontsnappen. Ben je weleens in Nha Trang geweest? Blijf er weg.
Ons vliegtuig landde er en we reisden onmiddellijk door. Het stadje is volledig ingenomen door de wereldwijd beruchte Russische strandgangers. Massaal chagrijnig recreërend volk om je heen, dat gaat ten koste van je humeur. Hier in Paradise Beach Resort valt het vooralsnog mee met Russen.
De eigenaar hier is een Fransman van negentig die als een verlicht despoot zijn domein bestiert. Niemand is veilig voor zijn uitvallen, personeel noch klanten. Toen ik mijn bergschoenen had aangedaan voor een wandeling naar een belendend vissersdorp, barstte hij uit in hoongelach. "Wat heb jij nou weer aan? Dat zijn schoenen voor de Himalaya. Jij bent echt een slechte toerist."
donderdag 7 april 2016
Oorlog
3 april
Trang, één van de deelnemers aan onze stadstour, vroeg of ik iets van de oorlog wist. "Wa", zei ze, "Wa wa." Pas toen ze het woord gespeld had, begreep ik wat ze bedoelde.
Een dag eerder waren we inderdaad naar het oorlogsmuseum gegaan en dat was ons niet meegevallen. We zagen een soort permanente fototentoonstelling, opgevuld met allerlei wapentuig. Eens te meer kwam het ons onthutsend voor wat de grootste democratie ter wereld hier nog niet zo lang geleden had aangericht. Hoeveel miljoenen kilo's napalm, fosfor en dioxine ze over deze aardige mensen had uitgestort.
"Ben je niet nog een beetje nijdig op die Amerikanen?", vroeg ik aan Trang. Zij antwoordde van niet, legde uit dat Vietnamezen vergevingsgezind waren en zei dat we naar de toekomst moesten kijken.
"Ga je straks nog mee naar chinatown?", vroeg ik even later. "Liever niet", zei ze. "Ik haat Chinezen."
Trang, één van de deelnemers aan onze stadstour, vroeg of ik iets van de oorlog wist. "Wa", zei ze, "Wa wa." Pas toen ze het woord gespeld had, begreep ik wat ze bedoelde.
Een dag eerder waren we inderdaad naar het oorlogsmuseum gegaan en dat was ons niet meegevallen. We zagen een soort permanente fototentoonstelling, opgevuld met allerlei wapentuig. Eens te meer kwam het ons onthutsend voor wat de grootste democratie ter wereld hier nog niet zo lang geleden had aangericht. Hoeveel miljoenen kilo's napalm, fosfor en dioxine ze over deze aardige mensen had uitgestort.
"Ben je niet nog een beetje nijdig op die Amerikanen?", vroeg ik aan Trang. Zij antwoordde van niet, legde uit dat Vietnamezen vergevingsgezind waren en zei dat we naar de toekomst moesten kijken.
"Ga je straks nog mee naar chinatown?", vroeg ik even later. "Liever niet", zei ze. "Ik haat Chinezen."
Saigon
3 april
Zoals steeds als je voor het eerst in een metropool rondreist, is de hoeveelheid indrukken overweldigend. We zijn nu twee dagen in Saigon (Ho Chi Minhstad) en het duizelt me. Een duizeling die ik al vaker heb ondergaan en die zich gelukkig voor blijft doen. Niet dat het nou zo'n mooie stad is. Maar er zit charme en schoonheid in de voortrazende hectiek.
Saigon heeft negen miljoen inwoners en naar schatting van één van hen meer dan een miljoen brommers, scooters en motoren. Die rijden dagelijks zes of zeven rijen dik continu toeterend door elke hoofdstraat.
We hebben zelf als passagier onderdeel uitgemaakt van dat peloton motorfietsjes. De broer van onze huisbaas had dat zo geregeld: we kregen een rondrit langs wat hoogtepunten van de stad. De dag zelf was een hoogtepunt. We waren met z'n zessen, we hadden een gezamenlijke lunch en dronken koffie in een parkje. Verder zagen we chinatown, een kathedraal, een pagode en dat soort dingen. Met veel plezierig gepraat tussendoor.
Zoals steeds als je voor het eerst in een metropool rondreist, is de hoeveelheid indrukken overweldigend. We zijn nu twee dagen in Saigon (Ho Chi Minhstad) en het duizelt me. Een duizeling die ik al vaker heb ondergaan en die zich gelukkig voor blijft doen. Niet dat het nou zo'n mooie stad is. Maar er zit charme en schoonheid in de voortrazende hectiek.
Saigon heeft negen miljoen inwoners en naar schatting van één van hen meer dan een miljoen brommers, scooters en motoren. Die rijden dagelijks zes of zeven rijen dik continu toeterend door elke hoofdstraat.
We hebben zelf als passagier onderdeel uitgemaakt van dat peloton motorfietsjes. De broer van onze huisbaas had dat zo geregeld: we kregen een rondrit langs wat hoogtepunten van de stad. De dag zelf was een hoogtepunt. We waren met z'n zessen, we hadden een gezamenlijke lunch en dronken koffie in een parkje. Verder zagen we chinatown, een kathedraal, een pagode en dat soort dingen. Met veel plezierig gepraat tussendoor.
woensdag 30 maart 2016
Met KLM naar Saigon
Morgen vertrek ik met Olivier naar Vietnam.
Ik zal eerst de url even uitleggen. Er zit "schop eens een aap" in de titel. Dat was zowat de enige nog beschikbare domeinnaam. Denk dus niet dat ik een hekel heb aan apen.
We gaan hier posten over onze reis en hopen jullie daar veel plezier & lol mee te bezorgen.
Elke treinreis naar Schiphol met een overstap naar het buitenland is een feest. Tenzij die hele eersteklascoupé vol zit met wanbetalend gepeupel.
Ik zal eerst de url even uitleggen. Er zit "schop eens een aap" in de titel. Dat was zowat de enige nog beschikbare domeinnaam. Denk dus niet dat ik een hekel heb aan apen.
We gaan hier posten over onze reis en hopen jullie daar veel plezier & lol mee te bezorgen.
Elke treinreis naar Schiphol met een overstap naar het buitenland is een feest. Tenzij die hele eersteklascoupé vol zit met wanbetalend gepeupel.
Abonneren op:
Posts (Atom)